Deze DLC bevat één Hunter, twee Weapon Skins, één Tool Skin en één Avatar:
– Angel of Death (Hunter)
– Tomb Reign (Drilling)
– Black Votive (Sparks Pistol Silencer)
– Death Grip (Dusters)
– Angel of Death (Avatar)
Angel of Death
Geboren in de duisternis van dezelfde gezonken crypte waar ze ooit levend werd begraven, schildert Angel of Death de bayou met bloed dat in het maanlicht zo zwart is als inkt. Is ze een specter? Een moordenaar? De dood zelf? Misschien is het het beste om geen enkele optie uit te sluiten.
Tomb Reign
Toen de vrouw die Angel of Death werd levend werd begraven, was ze niet alleen. Er was ook een collectie vervloekte wapens die toebehoorden aan de tiran die ze had verraden. Deze Drilling was daar een onderdeel van; de inherente duisternis ervan is duidelijk bij elke afgevuurde kogel.
Black Votive
Middernachtelijke winden tarten Angel of Death met de stille dreigementen van de Night Tyrant. Een schot uit deze Sparks Pistol Silencer bootst die fluisteringen na. Bij elke kill voelt ze de wrede geest van de oorspronkelijke eigenaar met haar eigen geest versmelten, waardoor ze wordt vergiftigd door zijn bloeddorst.
Death Grip
Toen ze gevangen zat in de schaduwen van de omhelzing van haar tombe, gebruikte Angel of Death deze Dusters om het verweerde marmer te slopen en zichzelf te bevrijden. Vergeleken met de uitdaging om door massief steen aan de dood te ontsnappen, zijn vlees en botten geen partij.
Angel of Death (Avatar)
De volgende keer dat je na zonsondergang over het terrein van Blanchett Graves dwaalt, let dan op de verandering in de lucht wanneer de maan hoog staat en haar ziekelijke licht over de bayou spoelt. Luister naar de wind die gemartelde fluisteringen meevoert, die je aansporen om een langere route naar de bounty te nemen. Pas op voor haar blik, zouden ze kunnen zeggen. Pas op voor haar vraatzuchtige zeis.
Pas op voor de Angel of Death.
Er zijn mensen die dat niet doen: één klom op de kerktoren en schreeuwde tegen de wind dat hij het gezicht van de Dood had gezien, dat hij klaar was om op te stijgen naar een Corrupted hemel. Toen sprong hij, zo stil als vallende as tot hij de grond raakte.
Een ander slachtoffer verliet haar team om terug te keren naar Blanchett voor een prijs die ze eerder had gezien. Later vonden ze haar hoofd ruw bovenop een grafbeeld geduwd. De huilende porseleinen engel had nu een nieuw gezicht, met nieuwe ogen die een nieuw soort tranen huilden.
John Victor geloofde niet in spookverhalen. Deze zogenaamde "Angel" was vast niets meer dan een andere Hunter die krankzinnig was geworden. Verhalen over haar zeis bereidden hem voor op een gevecht van dichtbij, maar zijn partner werd uitgeschakeld nog voordat ze het terrein betraden. Geschokt volgden Victors ogen de bron van het geluid: een opgeheven geweer dat leek te zijn gemaakt van dezelfde schaduw die het vasthield; de druipende schedel van de figuur ving net een glimp van het maanlicht op voordat ze in het donker verdween. Ze moet hem niet gezien hebben.
De volgende keer dat hij sliep, had hij nachtmerries zoals hij die nog nooit had meegemaakt. Visioenen van een Hunter die met haar hoofd eerst de grond in stortte. Een andere met haar hoofd op een standbeeld geduwd.
Pas op, fluisterde het hoofd in de droom. Pas op voor het spook van Blanchett Graves.
Zijn spookverhalen waar? In deze streken, Hunter, hangt dat er maar net vanaf aan wie je het vraagt.
This description was translated automatically by AI.
