Deze DLC bevat één Hunter, twee Weapon Skins en één Consumable Skin:
- Dame of the Dead (Hunter)
- Death’s Rose (Maynard Sniper)
- Grave Silence (Nagant M1895 Silencer)
- Sweet Offering (Recovery Shot)
Alle DLC Hunters en uitrusting zijn Legendary.
Dame of the Dead
Antonia kwam thuis van haar werk en vond haar huis en familie levend verbrand — maar één lichaam ontbrak. Op de Day of the Dead spoorde een onheilspellende aanwijzing op de ofrenda haar aan om haar zus Sofia te volgen in de brakke sluier tussen leven en dood.

Death’s Rose
Antonia hield vroeger van mooie zondagse jurken, bloemboeketten en versierde taarten. Hoewel ze dat leven achter zich liet voor wraak, herinnert deze Maynard Sniper haar eraan dat de dood ook iets prachtigs is.

Grave Silence
Een buurman geloofde dat Antonia krankzinnig was geworden van verdriet en probeerde te voorkomen dat ze een Hunter zou worden. Deze Nagant M1895 Silencer schoot door het oog dat weigerde te zien wat zij had gezien, en zo nam ze afscheid van haar geboorteplaats.

Sweet Offering
Is het een wonder in dit flesje, een heksenspreuk of gekleurde suiker? Voor de Dame of the Dead is het enige dat telt dat het het zoete, zoete leven verlengt.

Antonia was ooit een vroedvrouw, een beroep waarbij ze net zo vaak met de dood als met het leven te maken had. Eind oktober keerde ze terug om haar huis in as en haar familie gereduceerd tot niets anders dan verkoold botten aan te treffen.
Voor zover zij wist hadden ze geen vijanden, geen rijkdommen en geen machtige vrienden (soms het gevaarlijkste van alles). Er was niets ongewoons aan hen, behalve de visioenen van haar zus Sofia, waarvan hun moeder beweerde dat ze uit de hemel kwamen.
Maar het was de hel die Antonia's huis had bezocht. Ze verzamelde de botten en begroef ze alleen, waarbij ze ontdekte dat er één skelet ontbrak.
Maar van wie?
Toen de maand omsloeg, schilderde ze haar gezicht met houtskool uit de ruïnes. Op de zwartgeblakerde stenen fundering bouwde ze een ofrenda, waar ze bloemen voor haar overleden familieleden neerlegde. Tegen de avond waren de bloemen verwelkt in de rokerige lucht — behalve de goudsbloemen, de favorieten van Sofia, die net zo vers en nieuw bleven als die ochtend. Plotseling zag Antonia iets in de hypnotiserende, verblindende helderheid van hun vele bloemblaadjes: een jonge vrouw die door brak water waadde, op zoek naar wraak aan de rand van de sluier van de dood.
Haar familie probeerde haar iets te vertellen.
Antonia kocht een geweer, twee messen en zoveel munitie als ze kon dragen, terwijl ze de beweringen van haar buren dat het een waanbeeld van verdriet was, negeerde. Ze zou onderweg leren vechten, totdat ze haar bestemming, haar zus, of — nog beter — de moordenaars van haar familie zou vinden. Ze zou kogels zaaien totdat er bloedige bloemen bloeiden op elke kroon. Voor haar had de dood gezweet brood, open flessen en gelach betekend. Ze zou niet voor de dood vrezen.
Zij was het enige waar men bang voor hoefde te zijn.
This description was translated automatically by AI.