Deze DLC bevat twee Hunters, twee Weapons, één Consumable en twee Avatars:
- Perchta: Dawn (Hunter)
- Perchta: Dusk (Hunter)
- Midwinter Tusk (Martini-Henry)
- Unkempt (LeMat)
- The Avalanche (Frag Bomb)
- Perchta: Dawn (Avatar)
- Perchta: Dusk (Avatar)
Perchta: Dawn
De mythen van de midwinter herinneren aan een tijd van afrekening: geschenken voor de goeden, vergelding voor de slechten. De afrekenaars, zeldzaam en schaars, zijn door de tijd verzacht. Maar Perchta niet, afkomstig uit oude alpenvalleien, waar straffen bij schemering met een lemmet worden uitgedeeld en bomen bij dageraad worden versierd met rottende slingers.

Perchta: Dusk
In de midwinter zijn de dagen kort, en het zijn de schemering en het donker die heersen over de dageraad en het licht. Perchta wordt alleen maar koortsachtiger naarmate de dagen korter worden, want in het donker neemt haar ware gedaante het over, en het licht krimpt ineen voor haar woede.

Midwinter Tusk
Gegraveerd met verloren symbolen van macht; de tanden die in deze Martini-Henry IC1 zijn ingelegd, behoren tot geen enkel levend beest. Men zegt dat ze bij de lichtste aanraking overweldigende illusies oproepen van sneeuwstormen, lawines en kinderen die verloren zijn gegaan in een wit laken. Oude herinneringen en onontkoombare profetieën.

Unkempt
Oude verhalen vertellen over de terreur die Perchta zou zaaien onder hen die slecht waren geweest. Wie vandaag de dag het masker van Perchta draagt, deelt haar straffen uit met deze LeMat Mark II revolver, waarbij beide lopen worden gebruikt voor degenen die het bijzonder verdienen.

The Avalanche
Wanneer Perchta komt, dondert deze Frag Bomb met de kracht van een lawine en decimeert hij iedereen op zijn pad.

Oude verhalen en grimmige sprookjes spreken over midwinterse afrekeningen die de goeden belonen en de slechten straffen. De meest ondraaglijke binnen dit pantheon is het wezen bekend als Frau Perchta, die, in tegenstelling tot anderen van haar soort, niet is verzacht door het verstrijken van de tijd. Een wezen gemaakt van bont en slagtanden, hoektanden en terreur, die in de gedaante van een vrouw de buik opensnijdt om de ingewanden eruit te trekken. Een beest dat verandert van schemering naar dageraad.
Zij die standhouden tegen corruptie, van vergeten valleien tot gletsjerpieken, zijn van harder materiaal gemaakt. Verhalen bereikten Louisiana over iemand – iemand die zichzelf was verloren in het bloed in de sneeuw, en die de mantel van Frau Perchta had aangetrokken en het kinderverhaal dat bedoeld was om te terroriseren, was gaan bewonen.
De dochter van een boer hoog in de bergen; altijd wat er overblijft van dat leven zijn halfvergeten herinneringen aan het uitdrijven van het vee. In de midwinter, een vader die bij schemering thuiskomt, een zilveren munt beloofd aan een brave dochter maar verspild aan drank, een hand opgeheven naar een protesterende moeder. Een hand die één keer te vaak werd opgeheven. Toen de zon bij dageraad opkwam, werd er een lijk gevonden met een in tweeën gesneden buik, waarvan de ingewanden door beesten waren opgegeten.
Vanuit Louisiana werd er naar Perchta geroepen, en alleen stilte antwoordde. Degenen die over Perchta fluisterden werden voor dwazen versleten, en wie geloofde werd uit de stad gelachen. Maar in de diepte van de winter, wanneer de dageraad aanbrak in de bayou, werden slingers van ingewanden in bomen gevonden. De slechten kregen elke schemering hun vergelding. Een oud verhaal kreeg nieuwe hoofdstukken, en de jacht werd elke dag wilder.
This description was translated automatically by AI.