Hunt: Showdown 1896 - It Takes a Rogue - PC (Steam)

To DLC zawiera jednego łowcę, dwie bronie i jeden przedmiot zużywalny:

– Opancerzony (łowca)

– Takie Życie (Mosin-Nagant Avtomat)

– Wdowi Syn (Pax Trueshot)

– Zamieszanie (zastrzyk zdrowia)

Opancerzony

Opancerzony to mężczyzna pochodzący z chaotycznych, nieurodzajnych terenów dawnej Australii, który pozostawał w ukryciu przez lata od chwili jego rzekomej śmierci. Gdy jednak odkrył, co działo się w Luizjanie, wiedział, że nadszedł czas, by znów wdziać stary pancerz.

Takie Życie

Opancerzony nie przepada za podchodami i skrytością. Ten Mosin-Nagant Avtomat to jego ulubione narzędzie do demonstrowania, jak bezczelnym draniem może być śmierć. Pocisków tego karabinu absolutnie nie obchodzi, za co walczą jego ofiary.

Wdowi Syn

Gdy władze pobiły jego ojca na śmierć, jak gdyby polegała na tym ich praca, a rozpacz zdruzgotała jego matkę, Opancerzony bezsilnie się przyglądał. Teraz rozprzestrzenia cierpienie rodzicielki za pomocą tego Paxa Trueshot, którego otrzymał od niej tuż przed sfałszowaniem własnej śmierci.

Zamieszanie

Czasami życie zmusza do udowodnienia, jak daleko posuniesz się w imię przekonań. Opancerzony używa tego zastrzyku zdrowia, gdy chce przypomnieć sobie przypływ emocji, który towarzyszył powrotowi zza grobu po zaakceptowaniu faktu, że poświęcił się dla sprawy.

Nazywano go Opancerzonym z konkretnego powodu – a rozlewisko wkrótce miało go poznać.

Po przybyciu Edward Kelly zrozumiał, że sam duch Australii przeżułby większość łowców, a następnie ich wypluł. I to bez pomocy potworów. Jego ojczyzna była inna niż to wdarcie – to oczywiste – ale mimo tego przygotowała go na polowanie. Wiedział już, jak przechytrzyć sporą część morderczego elementu rozlewiska. Wiedział też, jak zacząć walkę, ale co najważniejsze: wiedział, jak ją zakończyć.

Przede wszystkim jednak potrafił ukarać nadużycie autorytetu dzięki sile grupy ludzi, która uznała, że miarka się przebrała.

Słyszał o tym miejscu historie brzmiące boleśnie znajomo. Jak się okazuje, głód władzy szkodzi każdemu miejscu. W tym przebywali ponoć zachłyśnięty mocą szeryf z paskudną przeszłością oraz generał, który się zagubił i ukarał za to innych. A to były tylko dwa przykłady z wielu.

Edward może i był tylko zatwardziałym kryminalistą, ale właśnie o to chodziło. Ktoś zmusił go do takiego życia. Wbijał mu je do głowy raz za razem. Skrzywdził jego rodzinę. Przyjaciół. Jego samego. Zmienił go. Zainspirował do zdobycia pancerza i płaszcza, które złożyły się na jego reputację. Ludzie pokroju szeryfa oraz generała byli jak nawóz dla tego rodzaju szaleństwa. Uprawiali je jak rozzłoszczone bachory bez końca bawiące się w policjantów i złodziei. Byli ostatnim, czego takie miejsce potrzebowało.

Edward liczył, że usłyszą jego imię, zanim ich znajdzie. Miał nadzieję, że będą dobrze wiedzieli, kim jest i co dokładnie zrobił z ludźmi takimi jak oni – a także co zrobi z nimi, kiedy w końcu do nich dotrze. Jak wygląda sprawiedliwość w takim miejscu? Edward podejrzewał, że musiał ją zdefiniować samodzielnie… I nie potrafił ukryć, że zapewniło mu to niemały dreszczyk emocji.

Nadszedł czas, by Opancerzony pokazał im, do czego zdolny jest strażnik z buszu.